Έχω λάθος.

Όταν νομίζω ότι δεν απαιτώ/δεν ζητώ επειδή δεν το κάνω με λόγια. Σε αυτές τις περιπτώσεις συλλαμβάνω τον εαυτό μου να απαιτεί/να ζητά με όχι λιγότερο άμεσο τρόπο-ίσως και πιο άμεσο. Ζητώ/απαιτώ με τη στάση μου και γίνεται με αυτόν τον τρόπο η απαίτηση πιο φορτική για μένα και με καταβάλει ψυχολογικά. Ζητώ απαιτώ με τη συμπεριφορά μου λοιπόν-όντας καλός. Ουσιαστικά τους φωνάζω: Ούι! Κοίτα πόσο καλός είμαι, κοίτα πόσο συνεπής. Μου οφείλεις ανταμοιβή!
Και πόσο βασανίζεται κανείς μ' αυτή τη συμπεριφορά. Κι αυτό γιατί ίσως ξεχνώ το εξής: αισθήματα άλλων για το πρόσωπο σου θα τύχει να τα απολαύσεις-αν όχι- τι νόημα να τα εκβιάσεις; Δεν μιλώ για έρωτα.

The Dreamers

"Ναι είμαι μεθυσμένος κι εσύ είσαι πανέμορφη. Κι αύριο το πρωί εγώ θα είμαι νηφάλιος αλλά εσύ θα εξακολουθείς να είσαι πανέμορφη."

Σιχαμένη

Εξεταστική τέλος. Αύριο Salonica, Παρασκευή  ξέφρενο Ποσείδι. Οσονούπω Berlin και πεζοπορία Πάρνηθα! Τις εδώ ημέρες μπυροποσία στο AlcoHole aka φωλιά. Σιχαμένη εξεταστική τα λέμε Σεπτέμβρη.

καταπληκτικό;

Είμαστε οι λύπες που διαλέγουμε να νιώσουμε. Η χαρά μας είναι μια και ίδια σε όλους: είμαστε ζωντανοί. Καταθλιπτικό.

χειμώνας-καλοκαίρι.

Τους χειμώνες θα είμαι κουστουμάτος. Τα καλοκαίρια χίπις.

Τα καλοκαίρια μπύρες, τους χειμώνες ουίσκι.

3 δις στο σύνταγμα.

3 δις αγανακτισμένοι(ήρθαν κι οι Κινέζοι!). Κι αποκαλύπτω το μυστικό τους:

Φοράνε το βραχιολάκι! Χαρίζει ισορροπημένη αγανάκτηση! Διατίθεται στο φαρμακείο της γειτονιάς!

Ποιος γράφει εδώ;

Δεν αναγνωρίζω ιδιοκτήτη πνευματικών δικαιωμάτων. Παραλογισμός η δεύτερη πράξη του inthemaking χαρταετού. Μήπως έχει τίποτα να πει;